Zaznacz stronę
previous arrow
next arrow
Slider

(Nie)Wesołe miasteczko
wernisaż: 01.04.2017,godz.18:00
wystawa: 01.04.2017 – 01.06.2017
miejsce: Galeria Sektor I, ul. Mickiewicza 21,Jaworzno

artyści: Jan Gryka, Peter Hristoff, Joanna Kaiser, Wojciech Kubiak, Henryk Lehnert, Leszek Lewandowski, Jarosław Modzelewski, Andrzej Naściszewski, Dominik Stanisławski, Witold Stelmachniewicz, Andrzej Szarek, Grzegorz Sztwiertnia, Joanna M. Wężyk, Joanna Zemanek.
autorzy projektu i kuratorzy: Joanna Zemanek, Grzegorz Sztwiertnia / współpraca kuratorska Galeria ASP: Karolina Woźniak

Interesuje nas sztuka jako wizualna antropologia, która czasem świadomie traci dystans – zyskując doświadczenie i radość uczestnictwa w różnego rodzaju wspólnotach. Artyści zaproszeni do wystawy w większościreprezentują ten typ badawczej aktywności – eksplorując peryferia jednocześnie je kształtują i definiują. Uczestnicząc w artystycznym i intelektualnym życiu centrów – posługują się narzędziami przez nie oferowanymi do aktywizowania – a czasem całkowitego identyfikowania się – z życiem i problemami peryferii. Nigdy nie jest to postawa konkwistadora – raczej uważnego i czułego obserwatora- trochę „profesora”, trochę barbarzyńcy.
Prace zainstalowane w Galerii Sektor I w Centrum Kultury w Jaworznie nie symulują ani nie opisują zjawiska wesołego miasteczka– raczej wskazują na pewien jego syndrom: mają przywołać szereg skojarzeń i odczuć związanych ze stanami zawieszenia, konsternacji, zmieszania czy zapatrzenia – które staramy się ukryć lub pokryć (nerwowym śmiechem).
Wystawa (Nie)Wesołe miasteczko jest podsumowaniem trzyletniego interdyscyplinarnego przedsięwzięcia badawczego (obecnie kontynuowanego na innych obszarach), którego celem było sprawdzenie pewnych intuicji z zakresu socjologii i antropologii – a dotyczących współczesnych form zrytualizowanych, terapeutycznych praktyk stosowanych głównie przez społeczności małych miast, miasteczek oraz wsi pod postacią różnorakich gminnych świąt i ceremonii: dożynek, festynów, festiwali. Pierwsze kroki i soczewki obiektywów skierowaliśmy jednak na wesołe miasteczka: owe niedoceniane i bagatelizowane (choć często godne politowania), wspaniale wyposażone laboratoria ludzkich zachowań i reakcji. Teren lunaparków (jak sama ta nazwa) to precyzyjna somnambuliczna maszyna hipnotyzująca, reżyserująca zbiorowe nieświadome i półprzytomne zachowania i reakcje: od odruchów Pawłowa po odruchy Galanta… Czy odkrywamy Amerykę? Nie takie były nasze intencje: oto chcieliśmy dać świadectwo żywotnych potrzeb doświadczania najprostszych emocji i stanów zatracenia – kontrolowanych jazd i tripów w światach równoległych – ciała i umysłu. Zawierzyć swe życie nastoletniemu chłopcu niemówiącemu po polsku, wysyłającego nas na karkołomną przejażdżkę karuzelami, diabelskimi młynami i boosterami… Po co to robimy? Dla kogo? Co sygnalizujemy? Pytania niby proste – jednak pełne ukrytych warstw. Naszym celem było zatem zwrócenie uwagi widzów i czytelników (wystawa i publikacje) na te zdumiewające i wciąż atrakcyjnej formy naturalnie ukształtowanej społecznej inicjacji i narracji.
Pierwsza część naszego projektu ma formę obszernej limitowanej publikacji artystycznej i dotyczy bezpośrednio wybranych miejsc rozrywki (wesołych miasteczek) na peryferiach Polski (jednym z elementów kontrapunktowych materiału jest część poświęcona parkowi rozrywki w Coney Island w Nowym Jorku). Materiał zdjęciowy zrealizowany w tych kilku miejscach ukazał zdumiewającą jednorodność zarówno charakteru samych miejsc, jak i ludzkich zachowań. Dlatego nasze poszukiwania tak naprawdę dotyczy specyficznych nie-miejsc (non-sites) w nie-wesołych miasteczkach (un-funfair towns). Zarówno owe lunaparki, jaki podobne specyficzne zjawiska: festyny, karnawały, dożynki, święta ulic i skwerów – są niczym zawieszone w czasie i przestrzeni enklawy społecznych rytuałów. Ta właśnie publikacja jest osią dla drugiej części – wystawy, prezentującej różne spojrzenia na ów laboratoryjny w swej ograniczoności i czystości warunków, „naturalny”, quasi-społeczny eksperyment. Prezentujemy zatem prace i efemeryczne realizacje artystów, którzy poprzez swoją „organiczną pracę u podstaw” na polu sztuki i kulturowej refleksji kształtują obraz potencjalności i żywotności peryferyjnych często obszarów (wraz z całym ryzykiem przejaskrawień) lub ogniskują swoją refleksję w rejonach kulturowych nisz.

 

„Weddin Dress” – praca przygotowana na wystawę „Rzeczy | Things – 18. FOTOGRAFIA KOLEKCJONERSKA”

praca przygotowana do wystawy „Kontur i szaleństwo”

Studium natury
pszczoły nie przeżyły zimy, druk na jedwabiu, siatka
60 x 60 x 12 cm
2017

Kontakt:

Polityka Cookies

jz@joannazemanek.com

zemanek.joanna@gmail.com

605 057 969